هم یکی از همین شجاع دل هاست که هر چند بازنشسته شده بود و به خاطر جانبازی، قرار بود استراحت کند، اما برای رفتن به میدان جنگ و نجات انسان ها از سیطره داعش آنچنان بی قرار بود که دل از راحتی کند و به دل خطر رفت. این شهید یکی از الگوهای بارز آتش به اختیار و کار فرهنگی خودجوش و تمیز است. چون پس از هشت سال حضور در جبهه های دفاع مقدس، مقاومت را در عرصه فرهنگ و هنر ادامه داد. برگزاری یادمان ها و نمایشگاه
دشتی شعر دفاع مقدس باشد، زیرا شعرش توسط عموم مردم خوانده می شود. *خروج از شرایط سخت امروز با دفاع مقدس حجت الاسلام پژمانفر عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی در این مراسم گفت: سپهر سعی کرد آن چیزهایی که از جبهه ها باید ببیند را ببیند و در اشعارش نشان دهد. وی افزود: با وجود اینکه دو دهه از دفاع مقدس می گذرد، می بینیم که اتفاقات در حال فراموشی است. شاهدان آن روزگار
فرهنگی رایج است، به این معنا که اجازه نمی دهند داشته های تاریخی با معارف انقلابی تلفیق کنیم و سپهر شعر اتل، متل را با ادبیات انقلاب تلفیق می کند . * خروج از شرایط سخت امروز با دفاع مقدس حجت الاسلام پژمانفر عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی در این مراسم گفت: سپهر سعی کرد آن چیزهایی که از جبهه ها باید ببیند را ببیند و در اشعارش نشان دهد . وی افزود: با وجود اینکه دو
شهرستان کردکوی آرام گرفت. *شهید رجایی تمام بار لشکر را به دوش می کشید دوست و همرزم طلبه شهید احمدرضا رجایی به نقش پررنگ طلاب و روحانیون در دوران دفاع مقدس اشاره می کند و می گوید، تنها لشکری که گردان روحانی مستقل داشت لشکر 25 کربلا بود و طلبه هایی که در جبهه حضور داشتند در یکی از سه گروه رزمی، تبلیغی و یا تبلیغی رزمی بودند. حجت الاسلام علی جعفری می افزاید، شهید رجایی
/> *خروج از شرایط سخت امروز با دفاع مقدس حجت الاسلام پژمانفر عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی در این مراسم گفت: سپهر سعی کرد آن چیزهایی که از جبهه ها باید ببیند را ببیند و در اشعارش نشان دهد. وی افزود: با وجود اینکه دو دهه از دفاع مقدس می گذرد، می بینیم که اتفاقات در حال فراموشی است. شاهدان آن روزگار توانستند برخی مسائل را به تابعین برسانند تا در قالب شعر و دیگر قالب
اسیر شد و سرانجام منحصر به فردی بین همه مدافعان حرم پیدا کرد. علی جعفری ماجرای رفتن به سوریه و اتفاقاتی که آنجا برایش رخ داد را برایمان بازگو کرد اگر چه هنوز بیان آن وقایع بعد از مدت ها او را عذاب می دهد. سید علی ساکن قم است و بسیاری از اعضای خانواده و اقوامش در سوریه می جنگند اما او دیگر نمی تواند به آنجا برود... *هجرت از سرزمین مادری 32 سال پیش پدرم سید میرزا جعفری و مادرم زهرا
حضرت امام خمینی (س) صادر شد و من هم که آن روزها کلاس سوم متوسطه را در دبیرستان مجاهدین اسلام می خواندم، شدم پاسدار ویژه. این ها، بخشی از خاطرات حسین فریدی، رزمنده دلاور سال های دفاع مقدس است. رزمنده ای که ناگفته های بسیاری از آن دوران دارد. آنچه در ادامه می خوانید خاطرات فریدی است که او از روزهای جبهه و جنگ و دوستان شهیدش می گوید. پدرم موافق جبهه رفتن من نبود پدرم اصلاً موافق حضورم در جبهه ها نبود
شعارسال : جانباز شهید محمد قبادی درباره جبهه رفتن و مجروحیتش می گفت: دلم آرام نمی گرفت. آن موقع 20 سالم بود. ماندن در خانه مرا راضی نمی کرد. همه دوستانم و پدر و دو برادرانم در جبهه بودند. خجالت می کشیدم و مدام به خودم می گفتم تو چرا ماندی؟ هر روز که می گذشت عطشم بیشتر می شد. تاب ماندن نداشتم. هر خبری که از جبهه می رسید دلم را طوفانی می کرد؛ اما با این وجود نمی توانستم به جبهه بروم! به خاطر مادرم
در رسانه حضور پیدا کند. علیرضا پسر آقا مصطفی چند سال دارد؟ حال و هوایش چگونه است؟ صحبت خاصی با شما میکند؟ دلتنگی پدر خود را ندارد؟ احمدی روشن: علیرضا الان یازده سال دارد. بعضی وقت ها ناراحت می شود ولی بچه پُر ظرفیتی است و ناراحتی خود را زیاد نشان نمی دهد، اما می دانیم که در درونش واقعیت چیز دیگری است و خلاء و کمبودی به نام پدر وجود دارد. علیرضا (فرزند شهید) تا حالا
مجروح گردد که بلافاصله به پشت جبهه منتقل و بعد هم به شیراز اعزام می گردد در مدتی که در بیمارستان بود بیمارستان را برای خود قفس می دانست و براین اساس از بیمارستان گریخته و دوباره راهی جبهه گشت. عاقبت در روز 21 اسفندماه سال 63 همان طور که آرزو داشت و از خدایش خواسته بود در عملیات پیروزمند بدر بنا بقول دوستان پس از کسب افتخاراتی در 21 بهار عمرش به بالاترین اهداف قلبی خود که همانا دیدار معبود و لقای
رسید و من زنده بودم و لیاقت شهادت را نداشتم، خوشحالم که پیروزی به کامم نشسته و دشمنان را شکست داده ایم و بازگشته ایم. مادرم اگر من به فیض شهادت رسیدم و این افتخار بزرگ نصیب من شد که جانم را فدای اسلام کنم و از بین شما رفتم چند وصیت دارم که امیدوارم به آنها عمل کنید. وصیت من به تک تک خانواده ام این است که هر چه می توانید در پشت جبهه انجام دهید از دوختن لباس تا کمک مالی، حالا که آنها برای
، ناجوانمردانه تر از همیشه دست به استفاده از سلاح های شیمیایی و گاهی میکروبی علیه ملت مظلوم کشورمان در شهرها می زدند. امروز هستند جانبازان شیمیایی که با دردهای بسیار در کنار خانواده یشان زندگی می کنند، و اعضای خانواده ذره ذره آب شدنشان را می بینند، چقدر سخت است، دخترکی که هر روز نگران است کپسول هوای پدرش تمام شود و کسی نباشد که به فریاد پدرش برسد، پدر هنوز با گذشت سال ها از دوران دفاع مقدس
خانه
