هر چه در حق این فرد، در این سال سختی کشیدم، همه را با این دعا خراب کرد و شهادت می دهد که او سال گذشته را به خیر ختم کرد. -------------------------------------------------------------------- پی نوشت: [1] اقبال، صفحه 317. [2] زاد المعاد، صفحه 240. [3] ممکن است این دعا به زبان عربی بر حضرت مسیح(ع) نازل شده باشد و نیز ممکن است حضرت امام باقر(ع) آن را به عربی تبدیل کرده باشد. [4] اقبال، صفحه 323. [5] زادالمعاد، صفحه 245. [6] اقبال، صفحه 324 انتهای پیام/2258/ن30/ ...
را نبینم و از تو صدایی به من نرسد، بر من سخت است که این همه حوادث به تو برسد و من نتوانم بلاگردان شما باشم... دعای ندبه می خواهد مخاطب را از چه مسیری عبور داده و به چه مقصدی برساند؟ دعاها دو گونه اند، برخی فردی اند یعنی انسان می تواند در خانه بنشیند و بین خود و خدا زمزمه کند، اما برخی ادعیه فضای وسیع تری می طلبد مانند دعای ندبه که فضایی حماسی دارد و باید در جمع بیان شود تا حماسه
برای تجدید پیمان. برای با او بودن و برای از او خواندن. دیگر لازم نیست بیندیشی که چه بگویی و چگونه بخوانی. او خود گفته است و تو مشق عشق می کنی. امید است قبول افتد. هم صدا با اولیا سکوت شب، فرصتی بود برای جلب قلوب و تضییع جنود. سکوتی که با صوت زیبای رسول (صلوات الله علیه) شکسته می شد و دل ها را به خود جلب می کرد. رسول رحمت (صلوات الله علیه) بر طبق فرمان حضرت حق، شب ها به پاخاسته و
غرب زدگی در خانه حضرت امام متعجب شد: شما هم این اباطیل را می خوانید؟! روشنفکر اگر روشنفکر اصیل باشد، هرگز پیوند و اتحاد خود را با روحانیت راستین قطع نمی کند. چه بسا روشنفکر که سفره دل نزد اجنبی باز می کنند لیکن جلال حرفی هم اگر داشت، دردی هم اگر داشت، به آیت الله طالقانی می گفت. چه اینکه با ابوذر زمان از یک خاک، از یک خون و از یک خانواده بود؛ اولا باید بدانید جلال پسرعموی من بود و از
آخرین خطبه اش در نماز جمعه تهران، ناسزای این گروهک را به جان خرید اما برای ابد نمادی شد از یک روحانی وارسته ، نه یک روحانی وابسته . صدالبته وابستگی آیت الله طالقانی و مرحوم آل احمد به همان بود که علامه اقبال لاهوری از آن تعبیر به خودی می کرد. خودی یعنی مردم یعنی توده مردم یعنی هویت مردم یعنی دین مردم یعنی پابرهنه ترین گروه مردم یعنی خدای مردم . خودی یعنی به رسمیت نشناختن اجنبی، مشروعیت ندادن به او
رسیدن به مدینه آنجا (مسجد شجره) نماز خوانده خواستم تا مدینۀ منوّره پیاده بروم، شیخ سلیمان راضی نشد که راه دور است به تاریکی شب می افتیم، احتیاط دارد. جمل خود را آورد و به اصرار مرا سوار کرد و خود پیاده جلو افتاد...قدرری راه که رفتم آثار قلعۀ قدیم و دیوار عظیم بود که گفتند قبل ازمدینه آن جا قلعه بوده است که یهودی ها ساخته بودند. آن چه ازکتاب خلاصة الوفاء بر من معلوم شده قصورالعتیق، همین مکان است که حصون العقیق نیز می گویند. به قدر نیم فرسخ یا زیادتر
علیه و آله و سلم سپری میشد آنحضرت نیز مهربانی ها و محبت های ابوطالب را که در زوایای قلبش انباشته بود در دل علی منعکس میساخت و فضائل اخلاقی و ملکات نفسانی خود را سرمشق تربیت او قرار میداد و بدین ترتیب دوران کودکی و ایام طفولیت علی علیه السلام تا سن ده سالگی (بعثت پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم) در پناه و حمایت آن حضرت برگزار گردید و همین تعلیم و تربیت مقدماتی موجب شد که علی علیه السلام پیش از همه
/> فرصت های معنوی زندگی ، نسیم هایی الهی هستند که دل و جانهایی که خود را در معرض آن قرار داده اند را می نوازد و به آنها شادمانی و آرامشی ژرف می بخشد . دحوالارض نیز از آن دسته از نسیم هایی است که سالی تنها یک بار می وزد. تکرار دوباره این نسیم روح بخش برای آنان که جان خویش را از عطر آن آکنده نسازند ، نامعلوم است . پس این فرصت طلایی را دریابیم ؛ که رسول خدا (صلی الله علیه وآله) فرمود : " اِنَّ
آنان مسلّط شده و یاد خدا را از خاطر آن ها برده آنان حزب شیطانند! بدانید حزب شیطان زیانکارانند! ، تمام تلاش شیطان این است که سرمایه خدا خواهی را از انسان بگیرد و اگر کسی این سرمایه را باخت ، خودش را از یاد می برد. تعلق به دنیا عامل مهمی در فراموش کردن خداوند است؛ چراکه با جاذبه ها و زرق و برق هایش موجبات دل بستگی افراد را فراهم می سازد به همین جهت حضرت علی(ع) در این رابطه فرمودند: به آن چه
در این روز هزار هزار رحمت نازل می کند که قسمتی از آن شامل کسانی است که جمع گردند و به ذکر خدا بپردازند و روزش را روزه بدارند و شب آن را عبادت کنند. راوی می گوید: به هنگام جوانی در شب بیست و پنجم ذی القعده به همراه پدرم در خدمت امام رضا(ع) شام خوردیم، پس امام(ع) فرمود: شب بیست و پنجم ماه ذی القعده حضرت ابراهیم و حضرت عیسی بن مریم- که بر آنان درود باد- متولد شدند. و زمین در آن شب از زیر
نمی داد .موضوع مهمی که وجود داشت ،روح بزرگ ایشان بود .او با وجود سن کم و بدون اینکه به کلاس عرفان برود ،یک عارف واقعی بود . سکوت او ،کلامش ،تصمیم گیری او و کارهای خیری که انجام می داد ؛حاکی از دل بزرگ و روح بزرگتر او بود که ایشان را در سطح استان و نیز خیلی از مسئولین تهران ،به یک چهره محبوب تبدیل کرده بود . وی ،در دنیا احساس تنگی می کرد ؛ به همین خاطر همیشه در صدد رفتن به جبهه بود و
خانه
