بازگشت به جایی که از آن آمده ایم

آخر هفته برای اندکی دور شدن از شهر آدم ها، به روستای ابیانه رفتم. جایی خارج از روستا، محل مناسبی برای بر پا کردن چادر بود. مکانی در میان درختان، که می شد از آن جا صدای شرشر نهری کوچک را شنید. لطافت هوایی که درون سینه فرو می رفت بی نظیر بود؛ صدای رودخانه ی کوچک و چند پرنده بی نظیر بود؛ منظره ی دشت ستارگان و بازی ابرها بی نظیر بود. ... ... ادامه خبر

جستجوگر خبر فارسی، بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویری است (قانون تجارت الکترونیک). برای مشاهده متن خبری که جستجو کرده‌اید، "ادامه خبر" را زده، وارد سایت منتشر کننده شوید (بیشتر بدانید ...)