آنچنان سالم و سبک بر بستری از زبان و تخیل گذشته است که تقریبا نمی توان سطر یا حتی کلمه ای زائد و نامتناسب با شعرها پیدا کرد. می دانیم که شعر امر خیالی است که در جهان واقعی بنا می شود. در واقع ابزار کشف رخدادهایی از جهان به دست شاعر است که دیگران قادر به کشف و دریافت آن ها نیستند و آن ها را نمی بینند. شعری که بر تخیل استوار باشد توضیح واضحات ندارد و در دام حرف زدن نمی افتد، چنین شعری قطعا
، گفت: کتاب شامل 140 رباعی است که بیشتر آن ها در موضوع اجتماعی و دیگر شعرها با محتوای عاشقانه سروده شده است. امیرهمایون یزدان پور، شاعر و ادیب شیرازی نیز در این دیدار با اشاره به کتاب به رسم پنجرهها و شعرهای محمدعلی سالاری گفت: این کتاب در ادبیات معاصر ما ماندگار می شود. وی اضافه کرد: محمدعلی سالاری در اوایل کار به شعر سپید تمایل داشت که برخی از اشعار او به سبک هایکو و برخی دیگر
به گزارش روزپلاس:"ناگزیر" نام مجموعۀ اشعار حامد صافی، شاعر جوانی است که ذوق و قریحۀ شعری خود را در خدمت یکی از قالب های پرظرفیت شعر فارسی، یعنی نیمایی قرار داده است: این شعر از تراکم غم غم از نگاه تو چشم تو از بهشت و بهشت از عشق نشأت گرفته است غم را نگیر از ضربان سکوت من دست مرا بگیر و ببر ای صبور دور ای عشق...
ادبیات انقلاب و ادبیات انقلابی تفاوت قائل هستم؛ ادبیات انقلاب یعنی از 22 بهمن 1357 به بعد که زمانش مخص است اما ادبیات انقلابی به گذشته های دور مثل دوره های اساطیری، فارسی دری برمی گردد. مبارزه انواع مختلفی دارد. همانطور که جهاد هم انواع مختلفی دارد. در ادبیات فارسی ما دوره ای به نام حبسیه داریم به این معنا که یکسری شاعران در زندان شعر می سرودند و احتمالا شاعران را به خاطر مبارزه ها به
سپاسگزاری و قدردانی ، اقدامی خردمندانه است که به ما اجازه می دهد همه چیز را روشن و شفاف ببینیم. در جایگاه یک انسان، ما با مجموعه ای از تعصبات منفی بزرگ می شویم. ما مجبوریم روی جنبه های منفی و انرژی های درونی خطرناک محیط پیرامونمان بیشتر کنترل داشته باشیم تا بهتر بتوانیم از خودمان پشتیبانی کنیم. مغز ما مانند یک نوارچسب به مسایل منفی می چسبد و مانند یک ظرف تفلون به مسایل مثبت نمی چسبد
معاصر را نام ببرید حتما این اسامی را بیان می کنند. نویسنده کتاب گام به گام با شعر نو، از نیما تا قیصر امین پور که سال 1337 در کرمانشاه متولد شده است با اشاره به اینکه این مفهوم به آن معنا نیست که قالب های دیگر در به تصویر کشیدن انسان معاصر ناتوانند، اظهار داشت: اما من این قالب را انتخاب کردم و معتقدم این قالب مناسب تر است.
، درختان و پرنده ها را هم و گربه ی سفید مرده را، حتی مرگ را، (ص 73) قهرمان داستان یک پا شاعر است، می خواهد همانند بارون درخت نشین بالای درخت سپیدار برود. فکر می کند نگاهش از آن بالا همه چیز را به دور از پلشتی می بیند. همه چیز در زیبایی و لطافت اثیری غرق است و شاخه های درخت همانند پل هایی هستند که آدمی را به هرچه که خوبی و سلامت و شعر رهنمون می کنند. اما همه خیال بافی است ولی هرچه که در
دست او کار چندانی برای کمک به 1400 شهروند غیرمسلح دهلی برنمی آمد، شهروندانی که پس از سرکوب خونینِ شورش و نابودی وسیع شهر به دست بریتانیا کشته شدند. امپراتورِ شاعر به برمه تبعید شد و همان جا درگذشت. در دوران کودکی ام در دهۀ 1930، که در برمه زندگی می کردیم، والدینم مرا به دیدن آرامگاه ظفر در رنگون6 در نزدیکی معبد معروف شوداگون بردند. آن زمان اجازه نمی دادند که آرامگاه او، غیر از سنگ قبری
خانه
