از امان خود راندند به غیر خانه طوعه که سر پناهم شد چه سخت غربت شب را به روز آوردم زلال صورت ماهت،هلال ماهم شد به این امید که گودال، قسمتت نشود به کوچه ای ته گودال، حربگاهم شد سرم قناره قصابخانه ها را دید گمان کنم که همین با تو وعدگاهم شد سخن ز کشتن وتمرین سر بریدن بود و شاهد سخنی ناسزا الاهم شد زگوشوار و گلوبند
/> در تنگنای خاطر او خیمه میزدند انبوهی از مرارت مادر یکی یکی برداشتند پرده همان شب ستام ها از ماجرای گریه ی حیدر یکی یکی وقتی تمام دلهره ها را شماره کرد در آسمان اشک چو اختر یکی یکی دلشوره های قافله ی بی پناه ، آه آن شب شدند قسمت خواهر یکی یکی گودال و زخم و حنجره ی پاره پاره را خون زد رقم به نام برادر
الدنیا و باع حظّه بالارذل الادنی و شری آخرته بالثمن الاوکس و تغطرس و تردّی فی هواه ، ( زیارت اربعین ) برق زرق و زر به اعین شد حجاب مستشان بنمود دنیا چون شراب تیر حرص و آز ، دل آماج کرد خانه ایمان و دین تاراج کرد مست دنیا را هوا اندر سراست مست جاه از مست صهبا بدتر است هر که شد از جام منصب باده نوش بامداد حشر می آید به هوش پای کوبد بر سر عقل و
گرچه غرق گناه است، می رود به بهشت این شعر در بدخواهان شاعر تاثیر بسیاری می کند و همه را خاموش می کند. افکار حافظ روزگار حافظ روزگار زهدفروشی و ریاورزی بوده است. آنان به جای آنکه به راستی مردان خدا باشند و روندگان راه حقیقت، اغلب، خرقه داران و پشمینه پوشانی بودند که بویی از عشق نبرده به تندخویی شهرت داشتند و پای از سرای طبیعت بیرون نمی نهادند. در برابر صوفی، حافظ از عارف با
بود امام صادق علیه السلام به او فرموده است: وقتی به حق رسیدی، هر کاری می خواهی انجام بده (صدوق، 1379، ص 388). او می گفت: هر کس امام را بشناسد هرچه بر وی حرام بوده است، حلال می شود. (قاضی نعمان 1383ق، ج1، ص 50). او مدعی بود هریک از عبادات دارای باطنی است و خداوند بر اولیای خویش، خواص و کسانی که ائمة اطهار علیه السلام و ابواب را بشناسند، نماز و زکات و سایر امور را واجب نکرده است، و هیچ چیز را بر
، اما برجسته ترین سخن وی، این است که عبادت به شرط عشق نیکو است و بزرگی به خلوص نیت است، نه به خرقه و انگشتر و ظاهر افراد. سحرگه رهرویی در سرزمینی بگفتا این معما با قرینی (قرین: همراه) که ای صوفی! شراب آنگه شود صاف که در شیشه بماند اربعینی خدا زان خرقه بیزار است صد بار که صد بت باشدش در آستینی نمی بینم نشاطِ عیش در کس نه درمانِ دلی، نه دردِ دینی
// فیض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت // من چرا ملک جهان را به جوی نفروشم خرقه پوشی من از غایت دین داری نیست // پرده ای بر سر صد عیب نهان می پوشم من که خواهم که ننوشم بجز از راوق خم // چه کنم گر سخن پیر مغان ننیوشم گر از این دست زند مطرب مجلس ره عشق // شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم او همواره بر لزوم عیب پوشی تاکید
زمین خواسته اند گرایش های مذهبی خود را پررنگ نکنند، چرا ما باید به جای کشف اندیشه هایی که در آثارشان موج می زند، سراغ کشف مذهبشان برویم؟! یک فیلسوف و مولوی شناس معاصر، در برنامه ای می گفت بزرگانی چون حافظ و مولانا، فراتر از مذهب سخن می گفتند. این یک حقیقت است. حافظ در شعرهایش سخن های فراوان دارد، اما برجسته ترین سخن وی، این است که عبادت به شرط عشق نیکو است و بزرگی به خلوص نیت است، نه به خرقه و
است که علمای بزرگ شیعه همواره برای شخصیت حافظ و عرفان او اهمیت و ارزش بسیار قائل بوده اند. به عنوان مثال، شهید مطهری در اوج مبارزات انقلابی که تمام علما و انقلابیون هم و غمشان مسائل مربوط به انقلاب بود ناگهان می آید و در مورد حافظ سخن می گوید، 5 جلسه کنفرانس و سخنرانی می کند تا شخصیت حقیقی حافظ را به درستی تبیین کند چرا که در آن ایام شخص ماتریالیستی به نام احمد شاملو کتاب دیوان حافظ را به قلم خودش
مدعی و نامحرم بهتر آن است که از راز میان عاشق و معشوق و اسرار عشق بی خبر بمانند، زیرا خود فروشان را به کوی می فروشان راه نیست، بنابر این مصلحت نیست راز مجلس رندان از پرده برون افتد. با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی تا بی خبر بمیرد در درد خود پرستی به مستوران مگو اسرار مستی حدیث جان مپرس از نقش دیوار حافظ با توجه به روایت " ساعتی اندیشیدن بهتر از هفتاد سال عبادت است
شرط مزد مکن/ که خواجه خود روش بنده پروری داند . این جامعه شناس در ادامه سخنان خود، بیان کرد: شمس الدین در قیاس با مصلح الدین و جلال الدین و غیره تداعی کننده نور و اشراق و از این رو نوربخشی به دین است. محمد نامی است که اکثر شعرا و عرفای ایرانی مسلمان، بیش از سایر نام ها داشته اند و این نام نشانه متدین بودن خانواده نامدار است. وی، با اذعان اینکه حافظ در قیاس با سعدی، فردوسی و
نیست جز از نفس زخمی شان این برکات یا حسین ابن علی عشق، دعای عرفه ست عشق آن عشق که بیرون بردم ازظلمات پشت بر کعبه نکردی که چنان ابراهیم به منا با سر رفتی پی رمی جمرات به منا رفتی و قنداقه ی توحید به دست تا بری باشی از ملعبه ی لات و منات تو همه اصل و اصولی تو همه فرع و فروع تو همه حج و جهادی تو همه صوم
خانه
