زندگی در آشیانه خالی

از وقتی بچه ها به دنیا آمدند، آرزو می کردم یک روز بزرگ شوند، ازدواج کنند، دانشگاه بروند. فکر می کردیم وقتی آن ها سروسامان بگیرند و به آرزوهای خود برسند، دیگر غمی نخواهیم داشت. اما وقتی بچه ها بزرگ شدند و از پیش ما رفتند غصه ها، نگرانی ها و تنهایی هایمان بیشتر شد. انگار دیگر بلد نبودیم بدون حضور بچه ها زندگی کنیم! ماهنامه سپیده دانایی با این مقدمه می نویسد: این جملات که همه ما کم و بیش آن را از والدین شنیده ایم. موقعیتی است که روان شناسان به آن سندروم آشیانه خالی می گویند ... ... ادامه خبر

جستجوگر خبر فارسی، بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویری است (قانون تجارت الکترونیک). برای مشاهده متن خبری که جستجو کرده‌اید، "ادامه خبر" را زده، وارد سایت منتشر کننده شوید (بیشتر بدانید ...)