در دنیا در آخرت نیز پوشاننده خطا های او باشد لذا بنده می گوید پوشاننده گناهان دنیا و آخرت من باش. حسن زاده به فراز دوم دعای روز دوازدهم ماه مبارک رمضان اشاره و بیان کرد: عفاف نیز معنای گسترده و وسیعی دارد در روایتی از امام علی (ع) نقل شده، کسی که در راه خدا جهاد کند و شهید شود اجرش بزرگتر از کسی نیست که بتواند گناه نکند و عفّت ورزد. انسان پاکدامن نزدیک به آن است که فرشته ای از فرشتگان
به گزارش خبرگزاری حوزه از اصفهان، آیت الله سید یوسف طباطبایی نژاد با بیان این که تقوا اجتناب از هر کار بد است و معنای آن از نگاه دین، اجتناب از حرام و انجام واجبات و دستورات الهی است، گفت: دو راه برای کسب تقوا مطرح است یکی دوری کردن از اجتماع برای دوری از گناه و راه دیگر، مسیری است که اسلام پیشنهاد می کند، برخی راه نخست را انتخاب کردند همانند راهبان مسیحی، باباطاهر می گوید: ز دست دیده و دل هر دو
بسم الله الرحمن الرحیم اَللّهُمَّ زَیِّنّی فیهِ بِالسَِّتْرِ وَالْعَفافِ وَاسْتُرْنی خدایا در این ماه مرا به زیور پوشش از گناه و پاکدامنی بیارای فیهِ بِلِباسِ الْقُنُوعِ وَالْکِفافِ وَاحْمِلْنی فیهِ عَلَی الْعَدْلِ وَالاِْنْصافِ و جامه قناعت و اکتفای به مقدار حاجت را به برم کن و وادارم کن در این روز به عدالت و انصاف وَ امِنّی فیهِ مِنْ کُلِّ
آیت الله سید محمدعلی شیرازی، از علمای خراسان و استاد درس خارج فقه حوزه علمیه خراسان در گفت و گو با خبرنگار خبرگزاری رسا در مشهد، پیرامون شرح دعای روز دوازدهم ماه مبارک رمضان با قرائت اللهمّ زَیّنّی فیهِ بالسّتْرِ والعَفافِ واسْتُرنی فیهِ بِلباسِ القُنوعِ والکَفافِ واحْمِلنی فیهِ علی العَدْلِ والإنْصافِ وامِنّی فیهِ من کلِّ ما أخافُ بِعِصْمَتِکَ یا عِصْمَةَ الخائِفین بیان داشت: حضرت در این دعا
به گزارش آمد خبر (amadkhabar.ir) : ترس، از جمله ویژگی های طبیعی انسان است. انسان، تا خود را در قلعه امنی نبیند از هر پیش آمدی خواهد ترسید. تنها قلعه ای که انسان را از هر ترسی رهایی می بخشد قلعه ایمان است. به گزارش خبرنگار مهر ، در دعای روز یازدهم ماه مبارک رمضان، علاقه به خوبی ها و نفرت از گناه را درخواست کردیم، یعنی نیکی و گناه، هر دو، دارای حقیقتی هستند که اگر بتوانیم
شهدای ایران: دعای روز دوازدهم ماه مبارک رمضان: اللَّهُمَّ زَیِّنِّی فِیهِ بِالسِّتْرِ وَ الْعَفَافِ وَ اسْتُرْنِی فِیهِ بِلِبَاسِ الْقُنُوعِ وَ الْکَفَافِ وَ احْمِلْنِی فِیهِ عَلَی الْعَدْلِ وَ الْإِنْصَافِ وَ آمِنِّی فِیهِ مِنْ کُلِّ مَا أَخَافُ بِعِصْمَتِکَ یَا عِصْمَةَ الْخَائِفِین ای خدا، در این روز مرا به زیور ستر و عفت نفس آراسته کن، به جامه ی قناعت و کفاف بپوشان، به کار عدل و انصاف
، وَ آمِنِّی فِیهِ مِنْ کُلِّ مَا أَخَافُ، بِعِصْمَتِکَ یَا عِصْمَةَ الْخَائِفِینَ خدایا مرا در این ماه به پوشش و پاکدامنی بیارای، و به لباس قناعت و اکتفای به اندازه حاجت بپوشان، و بر عدالت و انصاف وادارم کن، و مرا در این ماه از هرچه می ترسم ایمنی بده، به نگهداری ات ای نگهدارنده هراسندگان حجت الاسلام حمیدرضا بصیری عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی(ره) در گفت وگو با تسنیم
طلب می کنند این یعنی هر پوششی سبب زینت انسان نمی شود و عفت را برای او به ارمغان نمی آورد. به تعبیر قرآن، بهترین پوشش برای انسان تقوا است. این استاد حوزه علمیه با اشاره به فراز بعدی دعای روز دوازدهم از ماه مبارک رمضان، بیان کرد: در ادامه پیامبر(ص) بیان می کنند: واسْتُرنی فیهِ بِلباسِ القُنوعِ والکَفافِ ، این جا هم تقوا بیشتر مد نظر است وقتی قناعت و کفاف از خدا طلب می شود. وی
حجت الاسلام حسن شریعت زاده کارشناس مسائل دینی در گفت وگو با خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم و با اشاره به دعای روز دوازدهم ماه مبارک رمضان و مضامین مطرح شده در آن گفت: امام رضا علیه السلام فرمود: در مؤمن باید از صفات پروردگار باشد و آن صفت ستارّیت و پوشاندن اسرار مردم است. سینه او محور اسرار عباد خداست. پیامبر خدا صلّی اللّه علیه و آله می فرمود: مؤمن هیچ گاه هتاکی و بی حرمتی نمی کند و با حیا زندگی
به گزارش خبرگزاری حوزه ، ماه مبارک رمضان از مهمترین ماه ها در کلام قدسی حضرت تعالی به شمار می رود، از جمله مسائلی که این ماه را نسبت به سایر ماه ها ویژه کرده، ادعیه روزانه آن است. برای بهره مندی بیشتر از دعاهای روزانه، این خبرگزاری هرساله اقدام به نشر این دعا به همراه شرح و توضیح علما و اساتید حوزه کرده است، امسال نیز دهه اول آن توسط حجت الاسلام والمسلمین رمضانی شرح داده شد و در ادامه حجت الاسلام
/> آنانکه دیده بصیرتشان، با نور تقوا و یقین روشن باشد، البتّه که انسان صورتانِ حیوانِ سیرت را در همین دنیا در چهره بهیمّیت و حیوانی شان می بینند. پس چه باید کرد؟ باید از خدا خواست که با ستر و عفاف، با پوشش و پاکدامنی، با خداترسی و تقوا، ما را بپوشاند و به تعبیر قرآن، با جامه پاکی و لباس التقوی ما را بیاراید و زینت بخشد، تا سیمای نفرت بار و گناه آلودمان آشکار نشود. پوشش قناعت و بی
بوده است. در واقع، نمی شود گفت نگاه به این مسائل، وجهه دینی و وحی آسمانی داشته است، اما ما می دانیم که شمار زیادی از مسائل مشابه در عرفیات هست که به دلیل آن که حضرت محل مشورت و سوال مردم قرار گرفته، به تدریج صورت یک حدیث مقدس را یافته است. حتی بسیاری از صحبت های دوستانه زمان بعثت میان رسول و صحابه و یا میان خود صحابه هم بعدها صورت حدیث به خود گرفته است، مطالبی که علما و فقهای بعدی در استناد به
خانه
