الْفَقِیهُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ بْنِ مُوسَی بْنِ بَابَوَیْهِ الْقُمِّیُّ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا الْحُسَیْنُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ إِدْرِیسَ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِی عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ بْنِ أَبِی الْخَطَّابِ عَنْ نَصْرِ بْنِ مُزَاحِمٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ سَعْدٍ عَنْ أَرْطَاةَ بْنِ حَبِیبٍ عَنْ فُضَیْلٍ الرَّسَّانِ عَنْ
تا اذان بشود. یکی از سه کفاره را باید انجام دهد. راوی می گوید امام بعد از این جمله فرمودند: شایسته است که من چنین کسی را نبینم (که ماه رمضان را این چنین تعمدا تا صبح غسل نکرده)؛ من او را اصلاً دیگر درک نمی کنم. لا أراه یعنی دیگر من چنین کسی را نبینم. حدیث 3 از سلیمان بن حفص است که قبلا به او اشاره نکرده بودیم. سلیمان بن حفص در رجال به دو صورت از او یاد شده، گاهی سلیمان بن حفص
ستوده. (فاطر / 15). 4- متورم را فربه پنداشت. ضرب المثلی است در مورد فریب ظاهر را خوردن و امر غیر واقعی را واقعی پنداشتن. 5- علی بن الحسین علیها السلام وقتی به نماز می ایستاد رنگش دگرگون می شد؛ و چون به سجده می رفت سر بر نمی داشت تا آنکه عرق از وی می ریخت. فروع کافی، ج 3، ص 300، کتاب الصلوه، باب الخشوع فی الصلوه و کراهیه العبث حدیث 5. 6- پدرم (امام باقر علیه السلام) می گفت: علی
خانه
