گر بوَد عمر که به میخانه رسم بار دگر/ بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر

دلم برای سحرهای کوفه تنگ شده. به یاد تو چه قدر، قدر من قشنگ شده. به رستگاری تو صبحدم گواهی داد. محاسنی که به خون سر تو رنگ شده. دو شب است که نخلستان های کوفه، دلتنگی هایشان را بغض کرده اند تا شاید دوباره عطش ناگفته ها را در تشنگی چاه فریاد کنند؛ چاهی که هر شب، مظلومیت مردی خداگونه را نظاره گر بود؛ بزرگ مردی که نفس هایش بوی خدا می داد. ... ادامه خبر

جستجوگر خبر فارسی، بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویری است (قانون تجارت الکترونیک). برای مشاهده متن خبری که جستجو کرده‌اید، "ادامه خبر" را زده، وارد سایت منتشر کننده شوید (بیشتر بدانید ...)