--- بهار عارفان ---

وارث: شبانه که از خواب های پر از طعم بغض می پرم و گوشه محرابی، مناجات صدایم می زند، سجاده که می گشایم، رو به سوسوی ستاره های قبله نما، ناگاه صدای گریه های تو را از میان درختان دور و نسیم نزدیک می شنوم؛ صدای گریه تو که بوی قرن ها دارد و عشق و شوق تعبد را زبانه می کشد. گریه هایت عاشقانه ترین غزل های دلدادگی ا ست. گریه هایت را بی وقفه در میان دعاهای نیمه شبم می نویسم و به سرزمین ملایک نامه رسان پست می کنم. سجده که می کنم، بغضِ پیشانی تو را می شنوم که در تمام سجده های عالم ریشه دوانده. ... ... ادامه خبر

جستجوگر خبر فارسی، بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویری است (قانون تجارت الکترونیک). برای مشاهده متن خبری که جستجو کرده‌اید، "ادامه خبر" را زده، وارد سایت منتشر کننده شوید (بیشتر بدانید ...)