بال و پری سوخته در باور من

نوشته فاطمه رضائیان: محسن صالحی حاجی آبادی را از خاطرات بابا و آلبوم عکسی که از جبهه داشت، می شناختم. یک پسربچه خندان با یک تکه موی سفید جلوی سرش در میان یک گروه پسربچه های هم سن و سال او. مجموعه اکبر کاراته اش را خوانده بودم هرچند زمانی که خواندم نتوانستم باهاش ارتباط برقرار کنم. جنگ ازنظر من که پدرم مجروح جنگ بود و هرروز و هر شب درد کشیدنش را می دیدم و هرلحظه با ترس از دست دادنش زندگی می کردم یک اتفاق تلخ و غیرانسانی بود و داستان های اکبر کاراته چیزی نبود که توجه من را جلب کند ... ... ادامه خبر

جستجوگر خبر فارسی، بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویری است (قانون تجارت الکترونیک). برای مشاهده متن خبری که جستجو کرده‌اید، "ادامه خبر" را زده، وارد سایت منتشر کننده شوید (بیشتر بدانید ...)