شب بلند دلواپسی

شب بلند دلواپسی زیر چشم های بیشترشان گود افتاده است. از روی شیلد و عینک تلقی محافظی هم که به چشم دارند می توان چشمان مهربان اما خسته پرستاران را دید. یکی از آنها از روی صندلی که بلند می شود تا به درون بخش برود، انگار بار سنگینی را بر دوش می کشد، باری که ماه هاست، روی شانه اش سنگینی می کند. اگر از او درباره مشکلاتش بپرسید چین می اندازد به ابروهایش و می گوید از کجا بگویم؟ از معوقات چند ماهه، یا از فشار کاری یا از کمبود نیرو؟ خدا فقط خودش رحم کند ... ... ادامه خبر

جستجوگر خبر فارسی، بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویری است (قانون تجارت الکترونیک). برای مشاهده متن خبری که جستجو کرده‌اید، "ادامه خبر" را زده، وارد سایت منتشر کننده شوید (بیشتر بدانید ...)