بازگشت سرباز پارسی از اسارت

در تخت جمشید چیزی هست که دیدنش به یکایک ما اطمینان خاطر و قوت قلب می دهد. ما فارغ از اینکه چقدر هنرمند، هنردوست، اهل فرهنگ، درس خوانده یا بی سواد باشیم هربار که در ملاقات تخت جمشید از پلکان ورودی قدم به دروازه ملل می گذاریم احساس شعف می کنیم. البته هربار هم این احساس شعف را از ترس اتهام میهن پرستی در پس جملات اعتراضی پنهان می کنیم: چرا اینجا آنقدر بی در و پیکر است؟ چرا هر بار انگار چیزی از آن کم شده؟ اگر چنین چیزی هر جای دنیا بود... ... ادامه خبر

جستجوگر خبر فارسی، بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویری است (قانون تجارت الکترونیک). برای مشاهده متن خبری که جستجو کرده‌اید، "ادامه خبر" را زده، وارد سایت منتشر کننده شوید (بیشتر بدانید ...)