برای داریوش مهرجویی، دایره مینا

حزب الله: حالا می فهمم که چرا جکسن پولاک یک روز بلند شد و گفت دیگر نمی خواهم آن کارهای قبلی را بکنم و بعد بوم نقاشی اش را گذاشت کف اتاق و رفت از آن بالا و شَتلق شَتلق قطره های رنگ را ریخت روی بوم و بعد اوووه! چیزهای عجیب و خارق العاده ای از کار درآمد که هم خیلی معنی داشت و هم خیلی درست بود. سینما بدبختانه نمی تواند به این مرحله از رهایی برسد چون اسیر روایت و تصویر و دو ساعت زمان است، ولی من آن حس رهایی را درک می کنم و الآن دیگر دوست دارم در سینما کارهایی بکنم که خودم خوشم بیاید. ... ادامه خبر

جستجوگر خبر فارسی، بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویری است (قانون تجارت الکترونیک). برای مشاهده متن خبری که جستجو کرده‌اید، "ادامه خبر" را زده، وارد سایت منتشر کننده شوید (بیشتر بدانید ...)