خاطرات یک دختر فوتبالی

نخستین بار بعد از شکست عشقی اولم فوتبال را به صورت جدی دنبال کردم. برادرم نشسته بود و بعد از باخت میلان در فینال استانبول مثل ابر بهار اشک می ریخت. بدبختی این جا بود که اون مرتیکه بچه ننه و بی لیاقت که باهاش کات کردم، خیلی شبیه نستا بود. یعنی حداقل من دوست داشتم که شبیه نستا ببینمش. وقتی اشک های تنها برادرم را در کنار اشک های آلساندرو نستای جذاب دیدم، دیگر نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و تا صبح با این ترجیع بند که نستا این حق ما نبود گریه کردم. حقیقتش تیم آن سال های میلان جان می داد برای دل بستن ... ... ادامه خبر

جستجوگر خبر فارسی، بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویری است (قانون تجارت الکترونیک). برای مشاهده متن خبری که جستجو کرده‌اید، "ادامه خبر" را زده، وارد سایت منتشر کننده شوید (بیشتر بدانید ...)