نامت را زیرزبانم بگذار، شفایم بده!/فریدون صدیقی

خطی را آشنایی داده بود تا بروم و برسم به جایی که حال درختان خوب است، حال مردمان بهتر از حال همه سبزها و سبزینه هاست. خط را گرفتم و رفتم رسیدم به کوچه بن بستی که هیچ دری و هیچ درختی نداشت. یعنی همه کوچه بی در و دروازه بود . سوگند می خورم بر این باورم هر آدمی حضوری مغتنم و معزز دارد که می تواند حال ما را خوش خلق تر از نخستین روز بهاری کند، پس با هر کسی نسبتی از مهر و احترام دارم، حتی با خاری که موقع بی احترامی به حضور شاداب گل سرخ ... ... ادامه خبر

جستجوگر خبر فارسی، بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویری است (قانون تجارت الکترونیک). برای مشاهده متن خبری که جستجو کرده‌اید، "ادامه خبر" را زده، وارد سایت منتشر کننده شوید (بیشتر بدانید ...)