دروازه دولاب؛ گذر بی هیاهوی تاریخ

یکی از محله هایی که تهرانِ سیری ناپذیر، دهان گشود و به کامش کشید، زمانی روستایی بود که دیرینگی اش سر به سده های دور می زد. آنجا را دولاب می گفتند و زمین های کشاورزی و کِشت و کارش از روستای بد آب وهوای تهران، فاصله داشت. دشوار بود که در آن زمان های دور کسی گمان ببرد روزی خواهد رسید که دولاب میان راه های پیچ درپیچ و محله های ریزودرشت تهران، کم پیدا شود. اما چنین شد و تهران نه تنها دولاب، که همه ی روستاهای پیرامونش را بلعید. ... ادامه خبر

جستجوگر خبر فارسی، بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویری است (قانون تجارت الکترونیک). برای مشاهده متن خبری که جستجو کرده‌اید، "ادامه خبر" را زده، وارد سایت منتشر کننده شوید (بیشتر بدانید ...)